De machinale grooves van Working Titles

12 november 2019

Robbert van der Bildt (die je ook kent als KAAP) en Boris Acket zijn samen Working Titles, een liveduo dat improvisatie tot machinale kunst verheft. Het levert belachelijk dansbare sets op. Robbert vertelt hoe ze dat voor elkaar krijgen en wat je kunt verwachten tijdens hun optreden op Herfstdrift Festival 2019.

Hoe kom je als studiodier tot het idee om een live-improvisatie act te beginnen?

“Boris en ik ontmoetten elkaar een jaar of zeven geleden op een feest. We kwamen erachter dat we een soortgelijke muzikale achtergrond hebben en dat er flink wat raakvlakken zijn als het gaat om onze benadering van muziek en het maken ervan. We zaten op een gegeven moment allebei in een fase waarin het wat stroever ging. Zo’n moment dat je even niet meer weet waarom je muziek produceert en je vastzit in je eigen ideeën. We zijn samen op zoek gegaan naar een manier om dat te doorbreken. Een andere manier van produceren, waarbij je niet achter je computer zit om op wat toetsen in te drukken en je werk continu bij te schaven. Door een liveset te improviseren, zet je je analytische zelf buitenspel. Je kunt je track niet constant reviseren en al je keuzes in twijfel trekken. Je moet door en meegaan in het moment. Die druk pusht je verder, en het hielp ons aan nieuwe inspiratie. Het krijgt al helemaal een nieuwe dimensie als je met zo’n set ook nog eens een paar honderd man op de been moet houden.”

Kun je eens uitleggen hoe die dimensie eruitziet?

“In mijn ervaring is het de dialoog tussen ons en het publiek. Die heb je als dj ook, maar wij kunnen op ieder moment zelf bepalen of we er een kick ingooien en hoe we een spanningsboog opbouwen. We zitten niet vast aan de platen die we in onze tas hebben. Alles komt uit onszelf en de apparatuur. Dat geeft het echt een extreme live-beleving. Het is net een concert.”

Eigenlijk is het publiek een derde gesprekspartner.

“Exact. Wij lullen muzikaal met elkaar, en het publiek mengt zich ook in het gesprek.”

Hoe lang duurt het eigenlijk voordat je elkaar zo blind aanvoelt?

“Dat is wel grappig eigenlijk. We kennen elkaar al best lang, maar hebben nooit zo gek veel muziek met elkaar gemaakt. We zitten wel heel erg op hetzelfde niveau, spreken dezelfde taal. Het gaat eigenlijk alleen maar om luisteren naar wat de ander doet en daar op verder bouwen. Hoe minder we op het podium verbaal met elkaar communiceren, hoe beter de set wordt. Luister je niet, dan lul je langs elkaar en wordt het niks. Dan verzand je in een brei van geluid.”

Hoe ziet jullie proces eruit? Jullie delen een studio en dezelfde gear, maar hoe trappen jullie je sets af?

“We hebben allebei een eigen setup met instrumenten. Het is niet zo dat de een de drums doet en de ander de melodietjes. Zo werken we niet. In theorie zouden we allebei een uur lang kunnen spelen in ons uppie. Zo kun je ook een echte dialoog starten. Verder komt het er eigenlijk op neer dat een van ons op play drukt. Het eerste dat in je op komt gaat aan. Dat begin is geïnspireerd op wat er om ons heen gebeurt. Wat de dj voor ons draait, hoe de sfeer in de zaal is, waar het publiek op reageert en hoe dat past in wat we zelf van plan waren. Het gaat om de prikkels die we krijgen. Die vertalen we door naar de set. Er is geen vaste formule, en dat maakt het zo spannend. Eigenlijk is het net of je compleet naakt op het podium staat. Je kunt nergens op terugvallen. Je kunt niet zomaar die ene hit opzetten om de sfeer op te vangen. Als je niets doet, is het stil.”

Jullie zijn allebei onderdeel van De Lichting, een DIY collectief met onder anderen Nathan Surreal, Eversines, Human Space Machine, Boris en jij dat steeds meer naam begint te maken. Hoe is dat ontstaan?

“De Lichting is in simpel gezegd een groep vrienden die muziek maakt. We hebben elkaar ontmoet op de Kunstacademie in Tilburg waar we samen produceerden, samenwerkten en elkaar verder hielpen. Dat verwaterde nadat we afstudeerden, iedereen ging zichzelf muzikaal ontdekken. Jaren later waren we samen, en bedachten we dat die tijd super dope was. Dus waarom bundelen we onze krachten niet weer? We zaten allemaal te wachten op labels die pas twee jaar na productie onze tracks wilden releasen. We willen een plaat uitbrengen wanneer die nog relevant is. We zijn gaan onderzoeken hoe we dat als groep zelf konden oppakken. Dat bleek levensvatbaar te zijn. We kunnen op ieder moment ons eigen werk releasen, en nu zijn we alweer drie compilatiealbums met dertig eigen tracks verder.”

Wat kunnen we van jullie verwachten tijdens Herfstdrift?

“We gaan sowieso op zoek naar een dikke groove die tegelijkertijd een beetje abstract is. Dat sluit goed aan op wat Tammo Hesselink voor ons draait. Eigenlijk in de geest van zijn laatste plaat als Dewemer. Daar gaan we op onze eigen manier op verder borduren. Hoe we dat doen hoor je daar!”

Working Titles live check je 23 november van 17:00 – 18:00 op Herfstdrift Festival 2019

Deel dit artikel: